GAUDIUM

Miałam w rodzinie niepełnosprawną od urodzenia ciocię. Dożyła, dzięki wsparciu Rodziny - głównie mojej cudownej Babci i mojej Mamie, prawdziwemu Aniołowi - 83 lat. Nie chodziła od urodzenia. Urodziła się w 1927 roku. W dniu wybuchu wojny miała 12 lat... Swoją obecnością nauczyła nas być dobrymi ludźmi. Nauczyła nas nie prosić, ale walczyć. Nauczyła nas wrażliwości na cierpienia innego człowieka. Nie mogła wiele. Siedziała. Obserwowała. Mówiła niewyraźnie, ale nauczyliśmy się jej mowy. Pomogła mi w pierwszych latach wychowywać syna - do 3 lat bawiła się z nim, śpiewała mu piosenki... Miała marzenie - jedno - chciała chodzić. Zawsze powtarzała: "Gdybym miała zdrowe nóżki..". Zawsze biegnę dla Niej (która już biega wśród chmur) i dla innych, którzy marzą jak Ona, żeby mieć.... zdrowe nóżki.